Dla tych co czekają – Paweł Patynowski

Dla tych, co czekają, spojrzenie na kwiaty może stać się swoistym lekarstwem dla duszy. W tych drobnych, kolorowych cudach natury kryje się przekaz, który wydaje się być skierowany bezpośrednio do nas – do tych, którzy zatrzymali się na chwilę, by odetchnąć, do tych, którzy z niecierpliwością wypatrują zmian, do tych, którzy potrzebują przypomnienia, że życie, mimo wszystko, trwa i rozkwita, często właśnie wtedy, gdy najmniej się tego spodziewamy.

Kiedy patrzę na kwiaty, widzę coś więcej niż tylko estetyczne piękno. Widzę metaforę życia, która nieustannie toczy się dalej, niezależnie od naszych osobistych doświadczeń, radości czy tragedii. Kwiaty rozkwitają bez względu na to, czy ktoś je podziwia, czy też nie. Ich cykl życia jest niezmienny i niezachwiany, a jednak każdy nowy pąk, który się otwiera, jest małym cudem, świadectwem siły i wytrwałości natury.

To, co kwiaty mogą nam przypomnieć, to fakt, że czas, choć nieubłagany, nie jest naszym wrogiem. Może być hojny, obdarowując nas momentami szczęścia i piękna, które często przychodzą niespodziewanie, jak promienie słońca przebijające się przez chmury po burzy. Czas może być pełen niespodzianek, a jego przemijanie nie musi oznaczać jedynie straty. Może oznaczać wzrost, dojrzewanie, a nawet – odrodzenie.

Kiedy więc czekamy – na zmianę, na lepsze jutro, na wiadomość, na pracę, na rozwiązanie problemu – warto zatrzymać się na moment i pozwolić sobie na spojrzenie na kwiaty. Niech będą one naszymi listami od natury, przypominającymi, że każde oczekiwanie ma swój koniec, a cierpliwość często zostaje nagrodzona w sposób, którego nie moglibyśmy przewidzieć.

05 - Dla tych co czekają - Paweł Patynowski